I hate being left out because of my background. Since high school, I hate how my friends talk about stuff then hushes when I arrive saying that “wag dyan, mabait yan” or “bata pa yan.” I hate how people ask me if I ever had a girlfriend and saying that “bata pa pala e” whenever I say that I haven’t had one. For goodness’ sake, maturity doesn’t come with the number of relationships that a person had. I know some who had their share of commitments but are still childish.

I hate knowing a person too well that I can tell if he or she is hiding something from me. I respect their privacy and their decision of not telling me things and I don’t hold it against them, since I’m also the same most of the time. I want to tell myself that it’s okay, but still, there’s a pang of sadness whenever you think about it.

I hate how it’s difficult to set a get-together with your closest friends out of the whole barkada. Being in a barkada of almost two dozen people, I have already acknowledged the fact that there are smaller groups, or what I would call as “closer circles.” And everytime I try to have a dinner or an appointment with my “closer circle,” another member will be included, or most of the time, the plan would not pursue. Don’t get me wrong with the first one, I want to be with the whole bunch, but there were times, that you want talk about things with the “closer circle” before sharing it with the whole group, and I hate that I rarely had those chances.

—
Graduation. Yung mismong oras na nakita kong kumpleto na ang grades ko sa CRS. Kagagaling pa lang namin yun sa dinner noong nasa Cebu kami. At nasa lobby ako nun ng hotel. Nung nakita kong kompleto na lahat, plus yung kasiguraduhan na pasok ako sa pagiging Cum Laude, hindi ko alam kung anong gagawin ko. Hindi naman ako pwedeng sumigaw dahil halos hating-gabi na yun. Syempre tinext ko kaagad yung mga magulang ko, at tumawag sila kaagad. Ang saya ng pakiramdam na kahit nasa telepono lang sila, ramdam mo e, ramdam mong ang saya-saya nila, ramdam mong proud sila sayo. Syempre, maliban sakin, para sa kanila rin naman yung pag-aaral ko nang mabuti. Sa sobrang tuwa ko, na hindi ko rin naman mailabas, naluha na lang ako. OA man, pero ganun ako e. Sa pagluha o pag-iyak ko nilalabas yung emosyon ko kung ayaw kong makasagabal ng ibang tao. Wala akong pakialam kung anong sabihin ng iba, basta masaya ako, masaya ang pamilya ko, at masaya ang mga kaibigan ko para sa akin.

—
Separation. Normal naman sa mga graduation na magkakahiwa-hiwalay kayo ng mga kasama mo na mga kaibigan mo rin naman. At dahil, ika nga nila, clingy ako, madali akong malungkot sa mga ganyang bagay. Yung tipong makakarinig ka lang ng kanta, tas maaalala mo sila. Makikita mo ang milk tea at kfc, maaalala mo sila. Ang hirap e. Lalo na sa lagay ko na nasa lab pa rin ako madalas. Andun yung mga memories na ginawa niyo, yung mga biruan, mga overnight. Kahit may mga kasama akong mag-MS, marami pa rin yung matagal pa bago mo makita ulit. At kung magkakasama kaming matitira, walang araw na wala akong maaalalang tao. Yung tipong, anong reaksyon ni ganito pag narinig niya tong joke na to, anong madalas ginagawa ni ganyan pag sa isang sitwasyon. Eto ang mahirap sa’kin e. Pag-alis sa lab, darating ka sa boarding house, kung saan umalis na rin yung mga taong kasama ko halos ng limang taon. Hindi maiiwasang hindi mo sila ma-mimiss, yung mga routines nila, kahit yung pagwawala pag nagagalit, nakakaasar pero nakaka-miss. Ngayon, mag-isa lang ako sa room, kahit saan ka tumingin, may maaalala kang sitwasyon kasama yung mga roommate mo. Maganda man o hindi, pero nakakamiss. Parang mga kapatid na rin yung turingan e.

—
Regrets. Ang dami, hindi lang college, kahit mula highschool. Pero ano pang magagawa ko, wala na e. Puro “what ifs” na lang lahat. Alam mo yun, parang nagkasurge ng regrets e. Ewan, pero baka side effect dahil nakipagkwentuhan ako. At dahil kwentuhan, may feedbacks at may iba ring kwento, kaya hindi maiiwasan na tanungin ko ang sarili ko na “what if”. Masyado ko siyang iniisip, kahit ayoko ko siyang isipin, wala e, pumapasok pa rin sa isip ko. Nakakadistract sa trabaho, kasi alam mo yung pakiramdam na gusto mong maging okay, pero parang may kumukulit, parang kahit isipin o pilitin mong okay na, andun pa rin yung pakiramdam na malungkot ka. At takteng hindi ko alam kung paano ilabas yun, somehow nagwala sa lab nang lumabas yung mga kasama ko. Pero walang epekto, andun pa rin e. Nakakaasar na. Gusto kong iiyak pero wala ring lumalabas. Naglakad-lakad sa campus, pero mas naasar lang dahil sobrang init. Gusto kong sumigaw. Gusto kong magwala pa hanggang mawalan ako ng lakas nang hindi ko na maisip ang mga bagay-bagay.

—
Friends. Real Friends. Isa sila sa mga importante sakin. Kaya hindi ako mapapakali habang alam kong may kaibigan akong galit sakin. Kahapon, hindi ako nakasama sa EK. Ang malungkot pa niyan, dapat nung linggo yun, pero sabi ko graduation ko. So minove nila kahapon, para sana makasama ako. Pero hindi, dahil may deadline ako, kelangan kong magtrabaho. Umaga pa lang, kinakabahan na ako. Hindi ko pa kasi sinasabing hindi ako makakasama. Nung tanghali, sinabi ko, alam kong maintindihan sila pero sadyang paranoid ako e, baka galit sila. Hanggang gabi, walang nagtetext. Alam mo yun, mas okay pa yung magsasabi silang galit sila, or mang-iinggit sila, kasi alam kong galit sila, hindi yung walang kasiguraduhan. Nung gabi, tinawagan ko sila halos isa-isa, at kinakabahan ako, yung tipong nanginginig yung kamay ko habang hinahanap sila sa contacts ko. Ang iniisip ko, okay lang kahit murahin nila ako, since ganun naman talaga kami minsan. Mas matutuwa pa ako kung ganun, hindi ko alam kung bakit pero mas ginusto kong marinig yung mura nila. Siguro dahil batian namin yung minsan pag nagkikita-kita kami. Pero yun nga, buti naman at hindi sila galit. Kaso ngayon, may isa naman akong kaibigan na galit sa’kin. Nakakakaba kasi yung pinakaayaw ko ay yung baka magreset yung pagkakaibigan, lalo na sa mga taong nagkaroon ako ng lakas ng loob na magkwento ng buhay ko. Mahirap sakin yun e dahil hindi talaga ako palakwento ng personal kong buhay, at kung magkekwento ako ng bahagi ng buhay ko, alam kong mapagkakatiwalaan ko sila, walang bearing kung matagal ko na silang kilala o sandali lang. Hindi sa hindi ko pinagkakatiwalaan yung iba kong kaibigan, pero mas close yung tingin ko sa pagkakaibigan namin ng mga pinagkekwentuhan ko. At kung mawala sila, hindi ko alam, wala pa namang ganung nangyayari, at ayokong magkaroon ng ganung sitwasyon. Sa mga kaibigan ko pa nga lang, nahihirapan na ako pag nagkakaroon ng separation, paano pa kaya sa mga taong tinuturing kong malapit kong kaibigan aka close friends. And actually, hindi ako natatakot na magkaroon ng malayong distansya sa mga close friends ko kasi alam kong pag nagkita kami, makakapag-open pa rin ako sa kanila, at mas natatakot ako pag nagkahiwalay kami ng mga friends ko, dahil may posibilidad na pag nagkita kami ulit, strangers na kami sa isa’t-isa. Yung kinakatakot kong separation sa mga “close friends” ko ay yung tipong matatakot na ulit akong mag-open sa kanila, at sila sa akin.

Napansin ko rin ito dati, pero hindi sa mga Thai. Napansin ko ito sa mga Hapon at Korean. Siguro nasisingit din naman nang kaunti ang mga wikang banyaga (binibigyang diin ang wikang Ingles) sa kanilang pang-araw-araw na salita, pero hindi sa ganoong antas ng nangyayari dito. Hindi ko alam kung ano ang kalagayan sa ibang bahagi ng bansa, kaya ang anumang sasabihin ko rito ay ukol sa aking mga namamasdan sa aking sarili, mga kamag-anak, mga kakilala, mga nakakasalamuha at mga kaibigan.

Kung papansinin ko talaga ang aking pagsasalita, malalamang kong hindi ako makagagawa ng humigit dalawang pangungusap na hindi nagsisingit ng banyagang salita. Sa pagsusulat pa lamang nito ay nahihirapan na akong umiwas sa mga salitang tulad ng ‘normal’ at ‘lebel’.

Hindi ko na alam kung paano ang magiging balangkas ng aking sinusulat. Hahaha.

1. Sa aking sarili, natatakot akong malimutan ang mga salitang Tagalog. Kaya naman napagpasyahan kong pumunta sa silid-aklatan sa Kolehiyo ng Arte at Literatura upang tingnan ang talahulugang English-Filipino at tingnan ang isa o dalawang banyagang salita na madalas kong gamitin.

2. Kung gaano tayo kakritiko sa balarila ng Ingles, ganoon naman tayo kapabaya sa balarila ng wikang Filipino at/o Tagalog. Halimbawa na lamang ang paggamit ng mga katagang ‘ng’ at ‘nang’.

— Dudugtungan ko ito kapag bumalik na ang panagano (mood daw ayon sa Google Translate) ko.
— Salamat sa Google Translate sa pagpapaalala ng ilang salita. Ngunit hindi ko alam kung ang iba ay tama nga. XD

**********

Natutuwa ako kapag iniinspeksyon nang maayos ng mga gwardya ang gamit ko, kahit na kailangan ko pang buksan ito. Alam ko naman kasing para sa kapakanan ko ang ginagawa nila. Kaya naman natuwa ako sa mga gwardya kanina sa MRT. Ngunit nang pauwi na ako, mga 10:30 na iyon nang gabi, ay bumalik sa “normal” na inspeksyon ang ginagawa nila. Ito ay ang tusok-method. “Normal” siya dahil kung walang sumabog na bomba o anumang kapantay ng di-kanaisnais na insidenteng iyon, ganun ang ginagawa ng mga gwardya. Alam ko dahil linggo-linggo ako sumasakay ng MRT. Ang bag ko ay may dalawang compartment (hindi ko alam ang tawag kaya sabihin na nating ito nga), sa ikalawang compartment, ay meron ding lalagyan ng laptop. Sa normal na sitwasyon, bubuksan ko lang ang bandang taas ng bag ko kung saan makikita na ang laptop at ang wire nito. At syempre, papapasukin na ako ng gwardya. Pero maliban sa laptop, may iba pang laman ang bag ko tulad ng box ng HDD, at ng mga personal na gamit na nasa isang pouch bag(?). Hindi ba nakakatakot kung ganun? Paano kung halimbawa, may ibang ganun din ang ginawa. Maaari silang maglagay ng mga armas sa nasabing box, at pouch bag. O pwede rin silang maglagay ng kung anuman sa iba pang compartment ng bag nila, o sa pinakailalim ng bag nila. Kaya naman pag sumasakay ako ng MRT, ay tinitingnan ko kaagad ang paligid ko at pinag-aaralan ito. Saan ako magtatago para hindi ako masyadong mapahamak pag may biglang sumabog na bomba? Sinu-sino sa mga pasaherong ito ang pwedeng lumaban kung may biglang maglabas ng baril? Alin sa mga dala ko at mga dala ng ibang pasahero ang pwedeng gamiting sandata kung may masamang loob na dumating? Mabubuksan ba ang pinto at bintana pag biglang may maglabas ng anumang airborne na lason? May mga musmos bang dapat unahin ang kapakanan kapag nagkagulo? Nakakatawa man, ngunit yan ang mga pumapasok sa isip ko tuwing sumasakay ako ng MRT. Nakakatakot dahil hindi mo alam kung kailan maglalabasan ang masasamang elemento ito. Kahit anong sabi pa sa’yo ng “ingat” ng mga kaibigan at kapamilya mo, kung nasa loob ka naman ng isang sasakyan tulad ng MRT, parang wala rin, dahil baka wala ka na ring magawa kung may mangyaring di-kaayaaya.

**********

Nabasa ko sa aking Twitter feed na gusto na raw bigyan ng pondo ng Senado ang larong Football. Syempre, ito ay dahil sa magandang pinakita ng Azkals sa mga nakaraan nilang laban. Maganda na popondohan ang ating national team. Ngunit, iyon nga lang ba ang hangad ng mga senador na ito? Hula ko, pag meron na namang isang sports kung saan Pilipino ang naging kampyon ay sasabihin nilang popondohan din nila ito. Kailangan bang sumikat muna, bago pondohan? Hindi ba dapat ay ginagawa ng pamahalaan ang makakaya nito para suportahan ang ating mga atleta at ang larangan ng sports, ayon na rin sa ating konstitusyon (hindi ko sigurado)? Popondohan dahil sumikat. Bakit? Para sabihing may naitulong sila? O para lang pagandahin ang imahe nila? Maaaring may ibang magsasabing ang gulo ko, dahil naaasar nung hindi pinopondohan, at naaasar pa rin ngayong popondohan na. Ang punto ko rito, at siguro ng ilan na rin sa atin, ay kung bakit ngayon lang? Kung dati pa nila ginawa ito, baka marami na tayong nauwing champion titles, hindi lamang sa football, ngunit sa iba na ring sports.

**********

May nakita rin akong balita na may gustong ipatupad na SIM registration. Hindi ko pa alam masyado ang mga detalye, pero hinala ko na magiging malaking isyu ang privacy dito, lalo na kung may mga impormasyong pampribado. Pwedeng sabihin sa batas na kailangan ng court order para tingnan ang mga impormasyon, o isang grupo o ahensya lamang ang pwedeng tumingin. Ngunit ang tanong ay natutupad ba ito? Paano natin malalaman na hindi nga tinatawagan ng kung sinumang may posisyon ang sinumang pwedeng tumingin upang tingnan ang mga impormasyong ito?

**********

Teka, teka, sinu-sino ba ang mga CFC kids? Obviously, kami ang mga anak ng mga CFC members. Kung hindi ako nagkakamali, halos magsasampung taon ko na silang kilala, at natutuwa akong nakilala ko sila. Pwede ko nang sabihing parang mga kapatid ko na rin yung mga yun. Sila ay sina Jeanne, Jekjek, Jessa, Nene, Isay, Edgar, Denok, Dale, Allen, Briana, Camille, at syempre ang Ate ko. Isasama ko na rin ang minsan-minsang sumasama samin na sina Kuya Richard, Kuya Raymond at Ate Hanna. At syempre, ang mga bago sa’min, at sana madalas pa naming makasama, na sina Andre at Anjelo.

Sana magkaroon ng part 2 ang nangyari nung Sabado. Jekjek, aabangan namin ang debut mo.

Things I want and/or need:
1. A digital multimeter!! Yes! Being a EEE student, I really need this.
2. Sony Ericsson Earphones! I miss listening to music without my laptop, especially in my idle times. And with the gadgets I currently have, the only way to do it is listen from my phone. A bluetooth headset will be good so that I can let my phone play while sleeping without the thought of being tangled by the wire.
3. Portable Hard Disk. Storage Capacity should be greater than 320 Gb. The one I have now is nearly full of movies and TV shows.
4. Electronic Violin Tuner! So that I can easily tune my violin, and of course, play it!
5. QC Bearmonster Hoodie!! See it here!! I still have a gray hoodie which is useful nowadays since my classes are all in super cold rooms, but another hoodie won’t hurt, right? Ow, no. It will hurt. It will hurt my wallet.
6. Another QC merchandise, but now’s shirt. Look at this! Isn’t it cute? haha.
7. Albums, albums, albums! I know that I can easily download these albums, but heck, I want original albums! Here are some albums I want:
—> Kina Grannis’ Stairwells
—> David Choi’s By My Side
—> Gabe Bondoc’s Gentleman EP and Summertime LP
—> The Beelzebubs’ Play The Game
—> Aiza Seguerra’s Aiza Live!
—> Christian Bautista’s Just a Love Song… Christian Bautista Live!
—> Sitti’s My Bossa Nova Live!
—> Juris Fernandez’s Now Playing
8. Cute Cellphone Keychains! And this should be imported. haha. I already have two, one from Thailand and the other from Singapore. This might be a start of a collection. LOL.
9. Coat! Tuxedo Coat! I can imagine Barney Stinson saying “Suit Up!!” I think I’ll be needing this in the near future.
10. Rubber shoes. Something I can use when I jog.

That’s all of it I think.

Nope, I’m lying. I also want an Android phone but my current phone is still working, and I still have a Nokia 3315 in my bag, ready to be used, or ready to be given to holdappers. Haha. A new laptop will also do. My current laptop, which I’m using right now is still in it’s good condition, except for the battery. But the problem is that it’s too big and heavy too bring. I want a smaller one. Something to be used when I want to do some minor things somewhere.

Well, I guess that’s all.

Noong kami ay nagtapos sa mataas na paaralan, ako ang nahalal na bise-presidente ng alumni association ng aming batch. Nais sana naming buhayin ang alumni association simula sa aming batch. Sa katunayan, bawat isa sa amin ay nagbibigay dati ng dalawampu o tatlumpung piso kada buwan para sa isang kabataang pinag-aaral namin sa Bikol. Hindi ko na alam kung anong nangyari sa kanya dahil pagkalipas ng humigit kumulang isang taon, nawala na rin ang aming munting alumni association.

Ngunit bago tuluyang maglaho iyon, nagkaroon kami ng mga pagpupulong. Sa katunayan, napag-usapan pa naming gumawa ng isang everything-under-the-sun na quiz bee para magkaroon ng pera ang asosasyon. Nagkaroon din ng mungkahing magkaroon ng sariling konstitusyon ang asosasyon. Nagkaroon din ng mga pagbabago sa hanay ng mga opisyales dahil sa mga pagbibitiw ng ilan.

Dumating ang taong 2009, ika-25 anibersaryo ito ng aming alma mater. Nagpatawag ng pagpupulong para sa alumni association, at sa panahong ito, hindi limitado sa aming batch, kundi sa lahat ng mga nagtapos, o kahit hindi nagtapos basta naging mag-aaral ng aming alma mater.

Muli na naman akong ginawang opisyal ng aming asosasyon, mula sa pagiging batch representative, hanggang ngayon na alumni affairs officer. Naging matrabaho ito para sa aming lahat, lalo na’t may homecoming na magaganap.

Naging maayos ang homecoming. Maraming pumunta. Ngunit nang nagpatawag ng pagpupulong pagkatapos, halos wala pang dalawampu ang dumalo. Marami pang kailangang ayusin, tulad ng by-laws at ng aming funds. Ngunit nahihirapan kami (lalo na sa pagkalap ng pondo) dahil tila mga opisyales lang ang nagtatrabaho.

Minsan, tinatanong ko ang sarili ko kung ano ang mapapala ko dito. Puro lang naman gastos ang napapala ko dahil sa pamasahe papunta sa mga pagpupulong, at gastos ulit dahil sa pagtetext sa mga kailangang itext. Pagod lang din ang dala nito minsan, at tila ba manghihina pa ang loob mo pag nakikita mong walang dumadalo sa mga pagpupulong o sa mga gawain ng asosasyon.

Pero para saan nga ba ang isang alumni association?

Sa aking pananaw, ang isang alumni association ay nariyan para tulungan ang kanyang alma mater. Pero sa lagay namin, kami pa ang tinutulungan ng aming alma mater. Nakakahiya. Alam kong may ibang ayaw na ulit bumalik sa aming alma mater dahil hindi naging maayos ang naging karanasan dito. Lahat naman tayo ay may hindi magandang karanasan sa ating paaralan.

Pero kung titingnan sa iba pang pananaw, hindi naman talaga ang alma mater ang tinutulungan natin, kundi ang mga mag-aaral ng ating alma mater. Kung noong estudyante ka pa, hindi naging maayos ang pagtuturo sa ibang subject dahil sa kawalan ng gamit, gusto mo rin bang maranasan iyon ng mga kasalukuyang mag-aaral? Kung sa tingin mo hindi nahahasa ang iba pang aspeto natin nung tayo’y mag-aaral pa, hahayaan mo rin bang maging mapurol ang mga kasalukuyang mag-aaral? Sa tingin ko, iyan ang pinakapangunahing tungkulin ng isang alumni association, ang siguraduhing hindi mararanasan ng kasalukuyang mga mag-aaral ang mga kakulangang naranasan ng mga alumni.

May iba namang naghahanap ng mga freebie at privileges pag sumali sa asosasyon tulad ng mga diskwento sa ilang tindahan. Alam naman nating nagsisimula pa lang ang asosasyon tapos naghahanap kayo ng mga ganyang bagay? Ang kapal din naman ng mukhang magtanong minsan, wala namang ginagawa kundi magreklamo at humingi.

Nariyan din ang alumni association para tulungan ang mga kapwa alumni. Mula sa aming huling pagpupulong, napagkasunduan nang pahiramin ang anumang pondo sa mga miyembro kung nangangailangan talaga.

Maraming oportunidad ang maaaring ibigay ng isang maayos na alumni association. Ngunit para maging maayos ito, kailangan ang suporta ng lahat ng miyembro. Hindi ito kaya ng mga opisyales lamang. At kung wala naman talagang balak tumulong, huwag na lang magsalita ng kung anu-ano na makapagpapabigat lamang ng loob ng mga taong gumagawa.

Plans:
1. Bank Account – This is covered last time in our meeting. We should already have chosen a bank for this. The plan is to have a joint account where two out of three signatories are needed to withdraw some money.

2. Receipts – We should have this at least for internal auditing purposes.

3. Raffles – We already have an existing raffle that is due for almost eight months already. We should already finish it.

4. Medical Mission – This is also covered last time in our meeting. It’s either we have a tie-up with the school or we proceed solo.

5. DoTA competition – This is also covered last time in our meeting. Should I explain any further?

6. Trivia Quizbees

7. Lecture Series – possible tracks are: a) IT/CS track, b) leadership and management track, c) first-aid and rescue track, d) debating track

8. Alumni Publication – an electronic publication.

9. and many more!!

Haha. I must say I love what I’m doing but it hurts when there’s not enough people to support you. But be positive!! I know someday, something will happen.

Masyadong nakaka-stress yung mga nakaraang linggo. Hindi lang stress dahil pagod ako at andaming dapat gawin at aralin sa school, kundi stress sa mga bagay na pwede ko namang iwanan, pero dahil sadyang papapel ako at, aaminin ko na, ako yung tipong ang gusto lagi ay maganda ang image, hindi ko maiwanan at pinapakeelaman ko pa. Dahil diyan, napagdesisyunan kong tingan yung sarili ko mula sa ika nga “bird’s eye view,” kung yun man yun, at kung yun man yung talagang ginagawa ko.

Sa kasulukuyang estado ko ngayon, masasabi kong mas nagkaroon ako ng oras sa acads ko at sa sarili ko. Pinag-iisipan ko tuloy kung ipagpapatuloy ko ba tong estadong ito. Sa totoo lang, sa tingin mas gumaan yung pakiramdam ko, kesa dati na maaaring kasama nga ako sa spot light pero hindi naman ako masaya, or kung masaya man, natatabunan naman ng pagkainis at pagkairita kaagad. Mas nakita ko rin na may iba pang buhay maliban sa spot light na yun.

*********************

Lagi kong sinasabi na hindi ako masyadong palatanim ng galit. Pero sa nagdaang mga linggo, mukhang napatunayan kong hindi totoo yun. Well, hindi naman talaga siya galit. Siguro lighter version, let’s say pagkairita.

Sample one, may taong matagal ko nang kilala pero hindi ko pa rin matiis yung ugali, o siguro, dati natitiis ko. Pero dahil stressed din ako, hindi ko na siya matiis. OK lang kung andiyan siya sa paligid, wag nga lang siya magsasalita. Kasi parang wala pang isang oras na nagsasalita siya, maiirita na ako. Mura dito, mura doon. Sobrang daling magalit sa mga sobrang maliliit na bagay. At pag sinabi kong galit, as in nagdadabog. Well, may ganun din akong history at sort of bumabalik siya kapag nagdadabog na itong taong ito. Worst case na nangyari, nasigawan ko siya, as in sigaw na galit. Though sana yun na yung worst. Actually, naka-Indian sit (or seat?) ako before ako sumigaw, kaya hindi ko nabato yung bigla ko na lang hinawakan kasi baka may ibang matamaan. Ang hawak ko pala ay isang stack ng tatlong libro, around seven inches ang height pag nakastack sila, at normal sized books ito. At buti na lang, yung dumbbell na usually nasa kama ko ay nasa bag ko sa baba. Baka yun yung nabato ko.

Sample two, dati laging nakabukas ang mail client ko para updated sa emails. Ngayon hindi na. Nakakairita nang magbukas ng email minsan e. Pati cellphone ko, nasa loob na ng room, kung saan walang signal, para hindi ko mabasa ang mga text na maaasar lang ako. Yun nga lang, hindi ko rin nakikita yung mga importanteng text/email.

*********************

Ngayong 4th year na ako, somehow, natutunan ko nang makipag-interact sa mga tao sa institute. At masaya siya, as in. Nanghihinayang ako at hindi ako naging active sa EEE before. I missed a lot.

May nakita akong album sa Facebook. Nakakatuwa ang mga laman na pictures. Kilala ko ang mga taong nandun. Kung naging active lang ako, kasama siguro ako dun. Nakakainggit. Una, dahil masaya sila. Pangalawa, dahil may mga kaibigan sila sa college. Though hindi ko naman sinasabing wala akong kaibigan. Basta yun.

Pero past na yun. Wala na akong magagawa dun. Kailangan ko na lang gawin yung ngayon. Ipagpatuloy ang pagbuo ng mga bagong pagkakaibigan. And I admit, nawawala stress ko pag kasama ko sila. Siguro dahil lahat kami stressed at nagcacancel ang mga stress energies namin. XD

*********************

Every time na mag-isa ako sa isang public place, which is most of the time, I tend to hold my cellphone. Unlock it, look at it. Then when the light turns off again, unlock it again, and look at it. I don’t know, parang may hinihintay akong message na hindi ko alam kung kanino manggagaling. At pag may nareceive naman, natutuwa ako, though minsan, nadidisappoint. Naisip ko lang to kanina habang hinihintay ko ang order sa pinagkainan nang mag-isa.

*********************

Sa sobrang stress ko, ineentertain ko kaagad ang anumang gala pag HB ang kasama. At dahil may nakitang place sina ate na sobrang ganda, shinare ko kaagad sakanila. Sobrang excited ako, sana matuloy yun. Imagine, yung mga madalas hindi nagpaparamdam, naglike kaagad, nagcomment kaagad. Nakakatuwa. Kahit sa FB lang kami nagkakantyawan, nag-aasaran, alam mo yung naiimagine mong nandiyan lang talaga sila, kung paano nila sinasabi yung pinost nila, kung pano sila tatawa, paano magrereact. Nakakatuwa. At nakakamiss. Kinakabahan lang ako kasi baka hindi matuloy. Madalas kasi, pag ako yung nag-initiate ng isang lakad, hindi natutuloy.

*********************

That’s all. Yun lang. Matutulog na ako. I feel light. Weeeee.

Of course, Google helped me with this task, and it brought me to this post.

It’s just easy! These are the steps:

First, go to System->Preferences->Startup Applications. I already have the feeling that it has something to do with the startup thingy, I’m just too lazy to search for it, or even check it. You’ll see this screen:

Search for GNOME Login Sound. I don’t know if the same applies if you’re using KDE instead of GNOME, or does it matter? I’ll update this, when I’ve tried KDE. I need to install it first.

Then, if you don’t want to hear anything at all, just untick the checkbox and choose Close. That’s it. But if you want to edit the sound, choose Edit. A dialog box will appear, something like this:

In the command field, you should find this:

/usr/bin/canberra-gtk-play --id=”desktop-login” --description=”GNOME Login”

First option is to change desktop-login to the filename of the sound that you want. In my case, it’s orange. After that, copy the sound file to:

/usr/share/sounds/ubuntu/stereo

But wait! Be sure to use an OGG sound file. I tried playing an MP3 file in command line and it said that the “file or data is corrupt.” And also, don’t forget the magic word sudo while copying it.

The second option is to use this one:

/usr/bin/canberra-gtk-play -f "/home/rixmaestro/orange.ogg"

where the quoted thing after the -f is the path of your sound file. Here, you don’t need to copy the sound file. Just be sure that you will not delete or change the location of the said sound file.

And that’s it! Choose Save, of course, then close. Log out from your account then log in again to test it.

I hope you’ll enjoy your new login sound!