Rants. Inspirations. Xiance?

Matagal ko nang gustong gawin ang post na ito, ngunit ngayon lamang nagkaoras. Mapapansin mula sa iba kong post na isa ako sa mga pinuno ng aming Alumni Association.

Noong kami ay nagtapos sa mataas na paaralan, ako ang nahalal na bise-presidente ng alumni association ng aming batch. Nais sana naming buhayin ang alumni association simula sa aming batch. Sa katunayan, bawat isa sa amin ay nagbibigay dati ng dalawampu o tatlumpung piso kada buwan para sa isang kabataang pinag-aaral namin sa Bikol. Hindi ko na alam kung anong nangyari sa kanya dahil pagkalipas ng humigit kumulang isang taon, nawala na rin ang aming munting alumni association.

Ngunit bago tuluyang maglaho iyon, nagkaroon kami ng mga pagpupulong. Sa katunayan, napag-usapan pa naming gumawa ng isang everything-under-the-sun na quiz bee para magkaroon ng pera ang asosasyon. Nagkaroon din ng mungkahing magkaroon ng sariling konstitusyon ang asosasyon. Nagkaroon din ng mga pagbabago sa hanay ng mga opisyales dahil sa mga pagbibitiw ng ilan.
continue reading…

Natype ko na yung first paragraph ng blog na ‘to and I realized na mas okay kung go with the flow lang talaga ang pagtype. Yung tipong hindi mo na ichecheck kung tama yung grammar mo, or kung may mas magandang synonym dahil nagamit mo na yung word na yun before. Though sinabi ko sa about me section na English ang gagamitin ko, ieexcempt ko itong post na ito.

Masyadong nakaka-stress yung mga nakaraang linggo. Hindi lang stress dahil pagod ako at andaming dapat gawin at aralin sa school, kundi stress sa mga bagay na pwede ko namang iwanan, pero dahil sadyang papapel ako at, aaminin ko na, ako yung tipong ang gusto lagi ay maganda ang image, hindi ko maiwanan at pinapakeelaman ko pa. Dahil diyan, napagdesisyunan kong tingan yung sarili ko mula sa ika nga “bird’s eye view,” kung yun man yun, at kung yun man yung talagang ginagawa ko.

Sa kasulukuyang estado ko ngayon, masasabi kong mas nagkaroon ako ng oras sa acads ko at sa sarili ko. Pinag-iisipan ko tuloy kung ipagpapatuloy ko ba tong estadong ito. Sa totoo lang, sa tingin mas gumaan yung pakiramdam ko, kesa dati na maaaring kasama nga ako sa spot light pero hindi naman ako masaya, or kung masaya man, natatabunan naman ng pagkainis at pagkairita kaagad. Mas nakita ko rin na may iba pang buhay maliban sa spot light na yun.

*********************

Lagi kong sinasabi na hindi ako masyadong palatanim ng galit. Pero sa nagdaang mga linggo, mukhang napatunayan kong hindi totoo yun. Well, hindi naman talaga siya galit. Siguro lighter version, let’s say pagkairita.
continue reading…

That’s right! The past semester is my worst in all aspects of life, except for one (maybe). This post may be offensive(?) to others, so I’m warning you not to read this if you know me as a good person.

So what are my reasons for saying that it was my worst sem? See this list:

1. Lowest General Weighted Average (GWA)!! It may seem arrogant or “mahangin,” but my GWA, which I will not put here, is too low for my own standards. As usual, I’m pissed with myself because I know that I could have done better. But as we all know, “nasa huli ang pagsisisi.”

2. No Magna Cum Laude standing anymore. This is a reward for attaining the first thing in the list. Now, I just need to concentrate with my last two years to at least, graduate on time, not on time as in some time, but on time as scheduled.
continue reading…